Gewonnen!

Michael Stipe is homo

Oud nieuws, zo dacht ik. Maar blijkbaar heeft hij het zelf nooit eerder openlijk toegegeven en nu dus wel. Op hln.be klinkt het zo:

Nooit eerder voelde hij de behoefte om zijn geaardheid te onthullen, maar nu is het er tijd voor, oordeelt hij.

Kijk eens aan, nu is het er tijd voor. Dat eind deze maand de nieuwe cd van R.E.M. uitkomt heeft er helemaal niets mee te maken hoor. Gratis publiciteit, daar had hij nu eens helemaal niet aan gedacht. Nee nee, hij denkt “dat het jongeren kan helpen als een publiek figuur zoals ik open is over zijn homoseksualiteit”. Tuurlijk Michael, en als die jongeren en passant ook nog een cd’tje kopen ben jij ook weer geholpen. Een win-win situatie, kijk eens aan.

Dopingcontroleur overvalt profrenner Kevin Van Impe terwijl die crematie van zoontje regelt

Dat ik van voetbal hou is wel duidelijk denk ik. Maar ook ‘de koers’ ligt me nauw aan het hart. Al gaat het niet zo goed met de koers, om eens een understatement te gebruiken. UCI en ASO rollen vechtend over straat, dopingschandalen blijven aan de oppervlakte komen, de ProTour zakt af naar het niveau van de betere kermiskoers en ga zo maar door. Wie is daar de dupe van? De renners zelf, inderdaad. Valsspelers zijn er, daar mogen we niet blind voor zijn en daar moet ook streng tegen opgetreden worden, maar de eerlijke jongens mogen daar niet het slachtoffer van worden. En dat is nu net wat tegenwoordig wel gebeurt, zo las ik vandaag nog maar eens op sportwereld.be:

Dopingcontroleur overvalt profrenner Kevin Van Impe terwijl die crematie van zoontje regelt

Toen profrenner Kevin Van Impe met de begrafenisondernemer de crematie van zijn pasgeboren zoontje zat te bespreken, stond er plots ook een dopingcontroleur aan de deur. De renner moest zijn verdriet even vergeten en plassen.(…)

‘Of hij niet ongelegen kwam, vroeg hij’, vertelt Van Impe. ‘Jawel, zei ik en ik legde hem uit dat ons kindje net was gestorven en dat we met de begrafenisondernemer de crematie aan het regelen waren. Ik dacht dat hij wel zou begrijpen dat een controle me op dat moment gestolen kon worden.’ Maar volgens Van Impe gaf de controleur geen krimp en moest hij toch onmiddellijk plassen.

Op zijn minst een zeer bedenkelijke manier van omgaan met de mensen. Voor mijn part spuit Van Impe zich trouwens dagelijks een tiental ampullen epo in, dat doet hier niet eens ter zake. Renners zijn geen beesten, ze hoeven dus ook niet zo behandeld te worden. Als voetballers of tennissers op dezelfde manier aangepakt zouden worden zou het kot te klein zijn…

Verbieden!

Je zal er ongetwijfeld al wat over gehoord hebben: Geert Wilders, Nederlands meest controversiële politicus (move over Rita Verdonk), heeft een film gemaakt over de Koran. Meer bepaald over al wat er niet deugt aan die Koran, wat volgens Geert zelf ongeveer 99,9% ervan uitmaakt. Fitna heet het ding en meer informatie erover vind je ondermeer hier. Ik ga namelijk niet veel woorden aan die film vuilmaken. Hij is nog niet eens uit en de kans dat het een scheet in een fles wordt is immens.

Veel mensen willen dat Fitna verboden wordt, maar daar wil ik me liever niet over uitspreken. Dat is voer voor specialisten. Maar wat wel stante pede verboden zou moeten worden, zonder tussenkomst van rechtbanken, experten of enigerlei wetgevende macht, dat is het kapsel van Geert Wilders zelf. Het kapsel ja. What the fuck is me dat zeg? Een kruising tussen een Victoriaanse poederpruik en de beharing van een schurftige poedel. De man is volgens mij elke ochtend in de weer met een halve zak cement, een jerrycan bleekwater en een strijkijzer. Mijn advies: Geert jongen, beperk je tot je natuurlijke haarkleur, kam er een mooie zijstreep in en laat eventueel nog een bescheiden snorretje staan. Dan kunnen de mensen de èchte Geert leren kennen.

Humo’s Pop Poll Deluxe

Ik was erbij, daar in het Sportpaleis maandagavond. Met dank aan mijn goede vriend Wim, die zelf andere verplichtingen had en zijn gewonnen tickets graag wegschonk aan ondergetekende. Ik dus hoopvol richting Deurne, vergezeld van het vrouwke. Brave jongen als ik ben kan ik natuurlijk niets vertellen over het al dan niet uit de kleren gaan van Lien Van De Kelder. Ik heb zedig mijn ogen dichtgeknepen toen men aan die passage begon, dat begrijpt u wel.

Enkele opvallende vaststellingen:

De Schuer is niet populair. Hij werd dan wel niet direct uitgejouwd, maar ook niet meteen uitbundig onthaald. Pas toen De Snor iets over de drankprijzen liet vallen ging het publiek zich roeren en het was te zien dat Herman daar niet mee kon lachen. Meer zelfs, hij reageerde nogal emotioneel. Dat hij tot drie keer toe de microfoon uit Guy zijn handen trok om zijn beklag te maken over bekrompen mentaliteit en iets te wauwelen over de Champions League in onze achtertuin, dat hielp ook allemaal niet. Het was een beetje zielig. Soit.

Yves Leterme is geen politicus. Welke conclusie kan je anders trekken uit deze resultaten: Man van het jaar =  Yves Leterme, Lul van het jaar = Yves Leterme, Politicus van het jaar = Guy Verhofstadt. Zowel Man als Lul van het jaar zijn, maar toch niet beschouwd worden als Politicus van het jaar? Qua vreemd stemgedrag kan dat tellen.

Humo kan misschien eens overwegen een kleinere zaal te gebruiken. Het Sportpaleis zat zeker niet vol, is sowieso al geen toonbeeld van gezelligheid en de helft van de aanwezigen had waarschijnlijk gratis tickets gekregen en kwam dus meer “om eens te kijken wat het voorstelt”. Resultaat: een mak publiek dat zich thuis in de zetel leek te wanen.

Jeroom is geniaal.

CPeX was met voorsprong het hoogtepunt van de avond. Jammer dat het een eenmalige reünie betrof. Hoewel, met al die extra winst op de drank moet er toch iets te onderhandelen vallen voor Werchter, nietwaar Herman?

Literatuurtip: David Mitchell

Ik geef het toe. Ik kan geen open deur passeren zonder ze toch nog eens in te trappen. Bij deze dus: Brits auteur David Mitchell is een genie. Ik sta duidelijk niet alleen met die mening aangezien Time hem opgenomen heeft in hun lijst van 100 meest invloedrijke personen van 2007. Niet zonder reden natuurlijk. De man vlecht moeiteloos stijlen en vormen door elkaar, creëert puzzels waarvan de stukken langzaam maar zeker op hun plaats vallen en goochelt met personages en verhaallijnen alsof het geen enkele moeite kost. Gelukkig kost het je als lezer ook geen enkele moeite om erin mee te gaan, integendeel zelfs. Je wordt als vanzelf meegezogen in elk wonderlijk universum dat aan zijn pen ontstaan is.

Een uitgebreid oeuvre heeft de man jammer genoeg nog niet, maar hij is de 40 dan ook nog niet eens gepasseerd. Een kort overzichtje:

• Ghostwritten (1999 - vertaald als De Geestverwantschap)
• number9dream (2001 - vertaald als Droom Nummer 9)
• Cloud Atlas (2004 - vertaald als Wolkenatlas)
• Black Swan Green (2006 - vertaald als Dertien)

Dat laatste boek is een beetje een stijlbreuk met de drie vorige omdat het geen mengelmoes van karakters en verhaallijnen is, maar een “coming-of-age” roman over een dertienjarige stamelende Engelse jongen. Maar aanraders zijn het allemaal, dat is zeker. Wie in zijn plaatselijke boekhandel en/of bibliotheek met cultuurbarbaren te maken krijgt en aldus geen exemplaar van één van deze parels kan vinden, die mag mij gerust iets laten weten. Ik zal hem of haar met plezier Wolkenatlas uitlenen.

Geheel terzijde trouwens: het zal wel geen toeval zijn dat Mitchell af en toe vergeleken wordt met Haruki Murakami, nog zo’n hoogvlieger uit mijn lijst van favoriete auteurs van het moment. Maar daarover misschien later meer, first things first.

Tegenslag

Nu lig ik hier schoon: buitenste gewrichtsbanden van de linkerenkel verrokken. Tenminste, ik hoop dat het maar verrokken is, maar ik denk het wel. In elk geval, ‘t is geen onnozel verstuikingske want daar doe ik niet aan mee. Altijd al gehad: ik sla bijna nooit mijn enkels om (wegens geweldig stijve gewrichten) maar als het dan gebeurt is het wel ineens stevig. Uiteraard ook op een onnozele manier gebeurd, of wat dacht je. Een pass die te ver naar buiten kwam, er toch nog voor gaan en verkeerd geland. Straks zal ik dus de wedstrijd van de zijlijn moeten volgen. Hopelijk gaat het snel beter want voorlopig kan ik er nog absoluut niet op steunen. Net nu de weken van de waarheid eraan komen…

Ondertussen kan ik ook niet helpen op de bouw, dat komt er ook nog bij. Misschien zal ik straks toch maar eens langs de dokter gaan, om zeker te zijn dat er niet meer aan scheelt.

Foebal

Foebal, oftewel voetbal, ik besteed er de nodige aandacht aan. Niet op deze blog weliswaar, maar wel in real life. De belangrijkste bijzaak ter wereld kan mij namelijk mateloos boeien, dat kan ik niet ontkennen. En ik heb er ook een mening over, dat ook. Tot nu toe vond ik het niet nodig die mening hier op deze blog te ventileren en vrees niet, daar zal ik ook niet mee beginnen. Waar ik wel mee begin is een aparte blog, enkel rond voetbal en dus gericht op de voetballiefhebbers onder ons. Daar zal ik mijn mening verkondigen over voetbal en alles wat ermee te maken heeft. De gemiddelde lezer zal het met die mening ongetwijfeld niet eens zijn en comments zijn dus uitermate welkom.

Voilà, meer had ik niet aan te kondigen. Een goede oplossing lijkt me: ik kan mijn ei kwijt en ik hoef er de voetbalhaters onder jullie niet mee lastig te vallen. Allen naar foebal dus!

Wie wordt de man van…

Ik weet het. Ik had beloofd om jullie op de hoogte te houden van Phaedra’s amoureuze queeste. Jammer genoeg heb ik niet de tijd gehad om haar avonturen van nabij te volgen. In Madrid zat VTM niet op de kabel, onbegrijpelijk maar het is zo. En afgelopen maandag zat ik in Kinrooi, waar televisie nog altijd wordt beschouwd als een privilege voor meneer pastoor, de notaris en de bankdirecteur. Maar dit hoeft geen post over ontwikkelingssamenwerking te worden, ter zake.

En wel in een nieuwe paragraaf. Ook wanneer er weinig tot niks te melden is moet dat gedaan worden volgens de regels van de kunst, nietwaar. Ter zake dus: Phaedra heeft nog geen vent vastgelegd. Kandidaten blijken er genoeg te zijn, dat heb ik al meegekregen. Een beetje teveel waarschijnlijk maar dat hoort zo wanneer er een televisiereeks gemaakt dient te worden. De eerste afleveringen zijn bijgevolg een beetje zoals die van Idool en vooral bedoeld om op onze lachspieren te werken. De laatste afleveringen zouden overigens ook wel eens over dat vermogen kunnen beschikken, maar dan onbedoeld. Om een lang verhaal kort te maken: er zijn een paar mannen teleurgesteld naar huis moeten vertrekken, Phaedra laat vooralsnog niet in haar kaarten kijken en volgende week kondigt zich opnieuw als hoogst onderhoudend aan. Ik heb dat dan allemaal wel niet gezien, dat geef ik toe, maar waarom zou het anders zijn.

Volgende week zullen jullie hier tevergeefs naar nieuwtjes rond dit fenomenale programma zoeken. Ikzelf zit maandagavond namelijk in Oxford en hoewel men daar cultureel iets verder ontwikkeld is dan in Kinrooi, herinner ik mij van mijn vorige bezoek aldaar dat het televisieaanbod geen tentakels tot in Vilvoorde had. Spijtig maar het is niet anders, het leven is hard.

Madrid

Ik zou deze post willen beginnen met een welgemeende dank-je-wel aan mijn werkgever (tevens de toekomstige werkgever van niggle). Ik heb de voorbije twee dagen in Madrid doorgebracht, waar het weer een heel stuk beter was dan hier. Dit natuurlijk volledig op hun kosten. Klinkt geweldig en dat is het ook, maar ik heb die twee dagen wel voornamelijk tussen de vier muren van een vergaderzaal doorgebracht. Daarbuiten heb ik amper iets van de stad kunnen zien, buiten een klein tripje dinsdagavond naar het “oudste restaurant van de wereld” (althans volgens het Guinness Book of Records). Maar ik ben er toch geweest, nè.

Het leuke aan heel de trip was vooral de diversiteit aan nationaliteiten waarmee ik van gedachten heb kunnen wisselen. De vertegenwoordige landen: Spanje, Frankrijk, Duitsland, Engeland, USA, Canada, India, Nieuw-Zeeland en (of all places) Hongarije. Onze Hongaarse vriend zag er wel een beetje ongemakkelijk uit moet ik zeggen. Hij werkt weliswaar al vier jaar voor onze firma, maar pas enkele maanden op deze afdeling dus hij hoort het regelmatig donderen in Keulen. Hetgeen een behoorlijk eind van Madrid ligt. Zijn vestimentaire volharding - al twee dagen zit hij als enige strak in pak en das - versterkt dat beeld nog. Fijne kerel verder hoor, maar ik ben toch benieuwd of hij bij de volgende gelegenheid opnieuw volledig uitgedost voor de dag gaat komen.

Tips voor trips in Madrid kan ik helaas niet geven. Daarvoor zal ik nog een keertje terug moeten gaan in mijn eigen tijd en, helaas, op mijn eigen kosten.